“Babamın Vasiyeti”
Silivri Cezaevi’nde tutuklu bulunan akademisyen Nuriye Gülmen, babasıyla son telefon görüşmesini ve Kütahya’daki aile evine neden gidemediğini anlattı. Gülmen, 4 Kasım’daki karar duruşmasına katılamadığını ve duruşmanın 25 Kasım’a ertelendiğini belirtti.
Gazeteci Umut Taştan’ın X’te paylaştığı “Babamın Vasiyeti” başlıklı mektuba göre Gülmen, 30 Ekim Cuma günü saat 11.30’da ailesini aradı. Karar duruşmasına beş gün vardı. Ailesi tahliye ihtimalini sorduğunda, buna ihtimal vermediğini söyledi. Babası, kızının yıllardır tutuklu olmasına tepki gösterdi. Görüşme süresi dolunca telefon kapandı. Gülmen, babasının bu konuşmadan yaklaşık altı saat sonra kalp krizi geçirdiğini ve hastaneye yetişemeden hayatını kaybettiğini yazdı.
Avukatları cenaze başvurusunun yanıtsız kaldığını, Gülmen taziyeye gidemediğini açıkladı
bianet’in aktardığına göre, Halkın Hukuk Bürosu, Gülmen’in cenazeye katılabilmesi için Adalet Bakanlığı’na yaptıkları başvuruya yanıt verilmediğini açıkladı. Gülmen ise mektubunda, ailesinin cenazeyi bekletmek istememesi üzerine Kütahya’daki evlerine taziye için gitmek istediğini anlattı. Kendi anlatımına göre sevk işlemleri yapılmasına rağmen görevli asker, ailesiyle kucaklaşırken bile kelepçesini açmayacağını ve çift kelepçe takacağını söyledi. Gülmen, bu koşullar nedeniyle taziyeye gidemediğini belirtti.
“Yasımı Silivri’nin kör hücrelerinde tutuyorum.”
Duruşma 25 Kasım’da Çağlayan’da
Gülmen, 4 Kasım’daki karar duruşmasına katılamadığını, ertelenen duruşmanın 25 Kasım Çarşamba günü saat 10.00’da Çağlayan’daki İstanbul Adliyesi’nde görüleceğini yazdı. Babasının son sözlerini bir vasiyet gibi gördüğünü söyleyen Gülmen, mektubunu “Babamın vasiyetini yerine getireceğim. Yanımda olmanızı umuyorum” sözleriyle bitirdi.
İşte Gülmen’in mektubunun tamamı
“Babamın Vasiyeti…
Babamı 30 Ekim Cuma günü kaybettik.
Telefon günümüzdü. Tutuklu yargılandığım davanın karar duruşmasına beş gün vardı.
11.30’da evi aradım. Annem, babam, kardeşim birlikte, aramamı bekliyorlardı. Konuşmanın sonuna doğru tahliye ihtimalini sordular. İhtimal vermediğimi söyledim.
Babam sinirlendi; “Madem tahliye etmeyecekler seni ne diye duruşmaya çağırıp duruyorlar! Ben senin yerinde olsam onlara savunma mavunma yapmazdım. Yatacağını yattın zaten, daha neyin savunmasını yapacaksın… 6 yıl tutukluluk mu olurmuş!”
Ben bir şey diyemeden süre bitti, telefon kapandı. Babamdan duyduğum son sözler bunlar oldu. Konuşmamızdan altı saat sonra kalp krizi geçirmiş ve hastaneye yetişemeden hayatını kaybetmiş.
Vefat haberini cumartesi günü verdiler. Araya hafta sonu girdiği için ailem cenazeyi bekletmek istemedi. Taziye için Kütahya’daki evimize gitme talebinde bulundum. Gerekli para yatırıldı, işlemler yapıldı ama hapishanenin kapısından çıkmadan benimle kelepçe pazarlığına girişen, annem ve kardeşlerimle kucaklaşırken dahi kelepçemi açmayacağını, hatta çift kelepçe takacağını söyleyen sevk işleminin sorumlusu rütbeli askerin insan onuruna ve acısına saygısız tutumu yüzünden taziyeye gidemedim.
Yasımı Silivri’nin kör hücrelerinde tutuyorum.
Babam için yapamadığım, ona söyleyemediğim, ona hissettiremediğim her şey içimi oyuyor; Bu, acı.
Ekmek ve onur mücadelesi verdiğim, adıma kitapçıklar çıkarılarak terörize edildiğim, açlıkta kaldığım, tutsak edildiğim, akrabalarının, arkadaşlarının ona sırtını döndüğü günler, aylar, yıllar boyunca gık demeden dağ gibi arkamda, yoldaş gibi yanımda dururken çektiği acı ve istirap içimi kavuruyor; Bu, öfke. Ekmeğimi ve onurumu savunduğum için beni örgüt üyesi olmakla suçlayanlara karşı babamın gidişinin ardından bir vasiyet gibi algıladığım–son sözlerini düşünüyorum; “Senin yerinde olsam onlara savunma mavunma yapmazdım!” Bu, gurur.
Babacığım sosyalist dünya görüşüne sahip biri değildi ama hak nedir bilirdi. Basit düşünen, inandığı doğruları savunmaktan çekinmeyen, emekçi, sade bir halk adamıydı.
Ona hiç söyleyemedim. Siz bilin; Onun kızı olmaktan gurur duyuyorum.
4 Kasımdaki karar duruşmasına katılamadım.
Ertelenen duruşma 25 Kasım saat 10.00’da Çağlayan adliyesinde görülecek.
Babamın vasiyetini yerine getireceğim. Yanımda olmanızı umuyorum”
Etiketler: Nuriye Gülmen, Silivri Cezaevi, Çağlayan Adliyesi, İnsan Hakları











